Veel organisaties kennen het Europese emissiehandelssysteem (ETS) al. Grote industriële bedrijven, elektriciteitsproducenten en delen van de lucht- en scheepvaart moeten emissierechten bezitten voor hun CO₂-uitstoot. Met ETS-2 breidt de Europese Unie dit principe uit naar onder meer de gebouwde omgeving en het wegvervoer.

Het grote verschil? Niet eindgebruikers, maar brandstofleveranciers moeten emissierechten inkopen voor de uitstoot van de brandstoffen die zij verkopen. Denk aan benzine en diesel. De verwachting is dat deze kosten worden doorberekend aan de klant.

Het doel is duidelijk: fossiele brandstoffen minder aantrekkelijk maken en de overstap naar duurzamere alternatieven versnellen.

De belangrijkste impact is financieel. Naar verwachting stijgen de kosten van fossiele brandstoffen doordat leveranciers de kosten van ETS-2 verwerken in hun tarieven. Hoe groot dit effect precies wordt, is nog onzeker en hangt onder meer af van de prijs van emissierechten, marktwerking en eventuele Europese stabiliteitsmaatregelen.

Belangrijk is dat ETS-2 losstaat van Nederlandse fiscale maatregelen, zoals de pseudo-eindheffing op fossiele zakelijke auto’s. Die pseudo-eindheffing is een aparte nationale maatregel en maakt geen onderdeel uit van ETS-2. Samen kunnen dit soort ontwikkelingen er wel voor zorgen dat fossiel rijden financieel minder aantrekkelijk wordt, vooral voor organisaties met veel benzine- of dieselvoertuigen.

ETS-2 richt zich op fossiele brandstoffen. Elektrische voertuigen vallen niet onder deze directe CO₂-beprijzing. Daardoor neemt het kostenverschil tussen fossiel en elektrisch vervoer verder af.

Dat betekent niet dat iedere organisatie morgen volledig elektrisch moet rijden. Wel is dit een goed moment om kritisch te kijken naar:
 

• de samenstelling van het wagenpark;
• vervangingsmomenten van voertuigen;
• de inzet van elektrische bedrijfswagens;
• de toekomstige TCO van fossiele en elektrische alternatieven.